این یه نوشته از خودم تقدیم به بینندگان قلب شکسته وبلاگم

خداوند سلام رساند و گفت قلب هدیه من به شماست مقدس است

آنرا به سادگی نشکنید...

این وبلاگ حرفای دل یه قلب شکسته اس

این قلب شکسته دیگه نمیتونه بشکنه

آی آمایی که قلبمو شکوندید

قلبم دیگه نمیشکند

میدونید چرا؟

چون دیگه خیلی ریزتر از اونیه که بشکنه

خدایا  این قلب شکسته خسته اس

خدایا چرا این همه دوررئی دروغ

چرا این همه آدمای بد آفریدی؟

خدایا چرا آدمایی آفریدی که قلب  بشکنن؟

خدایا چرا؟

بخدا خیلی بی انصافید

این قلب شکسته فقط میگه:

میبخشم ولی فراموش نمیکنم ...

 تقدیم به بی انصافای دنیا...

دلنوشته از:فاطمه فراهانی

پروردگارا...کمکم کن، کمکم کن که بتوانم پنچره ی دلم را رو

به حقیقت بگشایم ....

خدایا ...

یاریم کن که مرغ خسته دلم راکه دیری است دراین قفس زندانی

است، درآسمان آبی عشق تو پرواز دهم ......

خدایا ....

پروردگارا...یاریم کن که شوق پروازراهمیشه درخود زنده نگه دارم .....

خدایا ....

توخود می دانی که بدترین درد برای یک انسان دورماندن ازحقیقت خویشتن

و رها شدن درگرداب فراموشی وسر درگمی است...

پس توای کردگار بی همتا مرا یاری کن که به حقیقت انسان بودن پی ببرم

تابتوانم روز به روز به تو که سر چشمه تمام حقیقت هایی نزدیک ونزدیکتر

شوم ...........

خدایا، مرا فرصتی ده تاپاک بودن راتجربه کنم وبتوانم حتی برای یک لحظه

آنچه باشم که تومی خواهی ...

به قلبم نتونستم یاد بدم که نشکنه ولی یادش دادم که وقتی شکست با لبه تیزش دست اونی رو که شکسته رو نبره

باز هم که فراموش کرده ای کجا
آمده ای؟
اینجا قلب من است
آهسته ،
این قلب، شکسته...
نگاهی کن ببین درهای قلبم بسته
شاید باز هم بی وفایی مثل تو
پشت دیوار
قلبم نشسته !
آمده ای که بگویی پشیمانی؟
اما هنوز چند روزی بیش نیست که از
آن روز گذشته
آتش دلم همچنان در حال سوختن است ،
بگذار خاکستر شود ، بعد بیا و دوباره
دلم را بسوزان
بگذار گونه های پر از اشکم خشک شود ،
بعد بیا و دوباره اشکم را در بیار
آهسته ، قلبم بدجور شکسته
دوباره آمده ای که چه بگویی به این
دل خسته
آمده ای دوباره بشکنی قلبم را ،
یا باز هم به بازی بگیری این دل تنهایم را ...
بی خیال ، با تنهایی بیشتر رفیقم تا با تو
ای نارفیق هیچ خاطره ی خوشی
ندارم از تو
بگذار در حال خودم باشم ،
نه مهربانی تو را میخواهم ،
و نه دلسوزی های تو را
نمیبخشم آن قلب بی وفای تو را
بگذار در حال خودم باشم ،
به تنهایی بیشتر از تو ، نیاز دارم ،
پس بگذار با تنهایی تنها باشم
در خلوت خویش با غمها باشم ،
نمیخواهم دوباره بازیچه دست
این و آن باشم

آهسته ، غم سنگینی در دلم نشسته
اهسته بیا

این قلب شکسته...

در خانه آه دارد علی
عشق پهلو شکسته داردعلی
آن پسر جان داد فدای مادرش
حسن حسین داغ مادر دارند یاعلي

کی به تو غمو داد،

که بشی دلتنگ

اون تو رو هی می سوزوند دل سنگ

اون چرا موندی به پاش که بشه چشمات گریون

می بینم که چشات شده باز همرنگ

خون

به دل تو نشون دل سنگ

اون تو رو هی می سوزوند

همیشه همه جا آسون

از غمت دارم می میرم

منم مثل تو دلگیرم

پیش تو دیگه می مونم

نه نمی رم

تو می خندی ... حواست نیست ... من آروم می میرم
تو می رقصی و من ... عاشق شدن رو یاد می گیرم
چه جذابی ... چه گیرایی
چه بی منطق به چشمات می شه عادت کرد
توی دستای تو باید به سیگارم حسادت کرد

منو پوک می زنی آروم
خرابم می کنی از سر
رژ لب روی ته سیگار
تن من زیر خاکستر

تنم می لرزه و می ری ... حواست نیست
هوامو کام می گیری ... حواست نیست
حواسم هست و می میرم ... حواست نیست
کنارت اوج می گیرم ... حواست نیست

تو می خندی
حواست نیست ...

خسته ام میفهمید؟!
خسته از آمدن و رفتن و آوار شدن.
خسته از منحنی بودن و عشق.
خسته از حس غریبانه این تنهایی.
بخدا خسته ام از اینهمه تکرار سکوت.
بخدا خسته ام از اینهمه لبخند دروغ.
بخدا خسته ام از حادثه ساعقه بودن در باد.
همه عمر دروغ،
گفته ام من به همه.
گفته ام:
عاشق پروانه شدم!
واله و مست شدم از ضربان دل گل!
شمع را میفهمم!
کذب محض است،
دروغ است،
دروغ!!
من چه میدانم از،
حس پروانه شدن؟!
من چه میدانم گل،
عشق را میفهمد؟
یا فقط دلبریش را بلد است؟!
من چه میدانم شمع،
واپسین لحظه مرگ،
حسرت زندگیش پروانه است؟
یا هراسان شده از فاجعه نیست شدن؟!
به خدا من همه را لاف زدم!!
بخدا من همه عمر به عشاق حسادت کردم!!
باختم من همه عمر دلم را،
به سراب !!
باختم من همه عمر دلم را،
به شب مبهم و کابوس پریدن از بام!!
باختم من همه عمر دلم را،
به حراس تر یک بوسه به لبهای خزان!!
بخدا لاف زدم،
من نمیدانم عشق،
رنگ سرخ است؟!
آبیست؟!
یا که مهتاب هر شب، واقعاً مهتابیست؟!
عشق را در طرف کودکیم،
خواب دیدم یکبار!
خواستم صادق و عاشق باشم!
خواستم مست شقایق باشم!
خواستم غرق شوم،
در شط مهر و وفا
اما حیف،
حس من کوچک بود.
یا که شاید مغلوب،
پیش زیبایی ها!!
بخدا خسته شدم،
میشود قلب مرا عفو کنید؟
و رهایم بکنید،
تا تراویدن از پنجره را درک کنم!؟
تا دلم باز شود؟!
خسته ام درک کنید.
میروم زندگیم را بکنم،
میروم مثل شما،
پی احساس غریبم تا باز،
شاید عاشق بشوم!!

تو رو تو گریه می بوسم ، تو رو که غرق لبخندی
رو این حالی که من دارم ، چرا چشماتو می بندی

بذار این آخرین روز رو تمام باورت باشم
بذار فردا تو این خونه ، تو آغوش تو پیدا شم

نمی دونی کنار تو چه حالی داره بیداری
بذار باور کنم امشب ، تو هم حال منو داری
نمی دونی کنار تو چه حالی داره بیداری
بذار باور کنم امشب ، تو هم حال منو داری

نمی دونی چه آشوبم از این آرامش خونه
از این رویای شیرینی که می دونم نمی مونه
چه قدر این حس من خوبه ، همین که از تو می میرم
همین که هر نفس امشب ، هوامو از تو می گیریم

نمی دونی کنار تو چه حالی داره بیداری
بذار باور کنم امشب ، تو هم حال منو داری
نمی دونی کنار تو چه حالی داره بیداری
بذار باور کنم امشب ، تو هم حال منو داری

نمی دونی چه آشوبم از این آرامش خونه
از این رویای شیرینی که می دونم نمی مونه
چه قدر این حس من خوبه ، همین که از تو می میرم
همین که هر نفس امشب ، هوامو از تو می گیریم

از تنفر برجی ساخته ام

که

احدی توانایی

ویرانیش را ندارد.

hate

هرکی فهمید که بریدی میخواد از تنت ببره

واسه شیر خسته ،موشم،یلی میشه و میغره

آدمای ساده دل چند؟؟؟

از بس که درد مي کشي و دم نمي زني 
حتي خدا به صبر تو تبريک گفته است 
خورشيد اگر هنوز درخشنده مانده نيز 
نام تو را درين شب تاريک گفته است 
 
 
نام تورا تمامي گلها به احترام 
در ابتداي فصل بهاران سروده اند 
در گوش ماه از خبر آن ظهور سبز 
لبخند يک ستاره نزديک گفته است 
 
 
آيينه را مقابل چشمت نگاه دار 
اين بي غبار درد تو را درک مي کند 
انگار با دهان نگاه و زبان اشک 
با تو هزار نکته باريک گفته است 
 
 
از آنچه رفته است به آيينه دارها 
از آنچه مي رود به دل بي غبارها 
از آرزوي کهنه چشم انتظارها 
از هر چه بود و رفت به تفکيک گفته است 
 
 
هرکس به ياد توست تو ميبينيش به لطف 
کو عاشقي که يار به حالش نظر نکرد؟ 
"اي خواجه درد نيست وگرنه طبيب هست!" 
حافظ چه قدر درد تو را نيک گفته است! 
 
 
فصل بهار مي رسد و بغض کهنه ام 
در بارش دعاي فرج تازه مي شود 
گويا خدا رسيدن سال جديد را 
پيش از زمينيان به تو تبريک گفته است!

آسمانم زیباست
ابرهایم آبی است
ماه من زرد رنگ است
ماه من خورشیدی است که به مهمانی شب ها رفته من خدایی دارم که صدایش زیباست
و خدایم عاشق
من خدایی دارم که نگاهش پرنور
و نگاهش لطف است
و خدایم چون به تاریکی قلبم نگریست
او که دید من پشیمان گشته ام
قلب تاریک مرا پرنور کرد
او به چشمان حقیرم وسعت دریا داد
و مرا دست گرفت
و به بالاها برد...
ای خدایم که سراغاز حضور مهری
من حقیرم و ضعیف
تو مرا آسان گیر
و بهری کن پرواز مرا یا
و خدایم به نمازم پاکی
و دعایم سبز کن

باران: تب هر طرف ببارم دارم
دهقان: غم تا به کی بکارم دارم

درویش نگاهی به خود انداخت و گفت:
من هر چه که دارم از ندارم دارم

یا مقلب القلوب والابصار

یا مدبر الیل وانهار

یا محول الحول واحوال

حول حالنا الی احسن الحال  

یادم باشد که زیبایی های کوچک را دوست بدارم حتی اگر در میان زشتی های بزرگ باشند
یادم باشد که دیگران را دوست بدارم آن گونه که هستند ، نه آن گونه که می خواهم باشند
یادم باشد که هرگز خود را از دریچه نگاه دیگران ننگرم
که من اگر خود با خویشتن آشتی نکنم هیچ شخصی نمی تواند مرا با خود آشتی دهد
یادم باشد که خودم با خودم مهربان باشم
چرا که شخصی که با خود مهربان نیست نمی تواند با دیگران مهربان باشد

سال نو بر همه مبارک

سالی توام با موفقیت برای شما آرزومندم

یه نفر
یه جایی
تمام رویاهاش لبخند توست
و زمانی که به تو فکر میکنه
احساس میکنه که زندگی واقعا با ارزشه
پس هرگاه احساس تنهایی کردی
این حقیقت رو به خاطر داشته باش
یه نفر،یه جایی
در حال فکر کردن به توست

زن وشوهر جوانی سوار برموتورسیکلت در دل شب بودند.
آنها از صمیم قلب یکدیگر را دوست داشتند.
زن جوان: یواشتر برو من می ترسم!
مرد جوان: نه،اینجوری خیلی بهتره!
زن جوان: خواهش می کنم،من خیلی میترسم
مردجوان: خوب،اما اول باید بگی دوستم داری
زن جوان: دوستت دارم،حالا می شه یواشتر برونی!؟
مرد جوان: مرا محکم بگیر
زن جوان: خوب،حالا می شه یواشتر برونی؟!
مرد جوان: باشه،به شرط این که کلاه کاسکت مرا برداری و روی
سرت بذاری،آخه نمی تونم راحت برونم،اذیتم می کنه!
روز بعد در روزنامه ها نوشتند...
برخورد یک موتورسیکلت با ساختمانی حادثه آفرید.در این سانحه
که بدلیل بریدن ترمز موتور سیکلت رخ داد،
یکی از دو سرنشین زنده ماند و دیگری در گذشت
مرد جوان از خالی شدن ترمز آگاهی یافته بود پس بدون این که زن
جوان را مطلع کند با ترفندی کلاه کاسکت خود را بر سر او گذاشت
و خواست برای آخرین بار دوستت دارم را از زبان او بشنود و خودش
رفت تا او زنده بماند.
و این است عشق واقعی. عشقی زیبا

شكسپيرمي گويد:
هر ازگاهي براي آنكه دوستش ميداري

نشانه اي بفرست تا به يادش آري

كه هنوزقلبي برايش ميتپد

و

دوستش داری...

آیینه پرسید که چرا دیر کرده است
نکند دل دیگری او را اسیر کرده است
خندیدم و گفتم او فقط اسیر من است
تنها دقایقی چند تاخیر کرده است
گفتم امروز هوا سرد بوده است
شاید موعد قرار تغییر کرده است
خندید به سادگیم آیینه و گفت :
احساس پاک تو را زنجیر کرده است
گفتم از عشق من چنین سخن مگوی
گفت خوابی سال ها دیر کرده است
در آیینه به خود نگاه می کنم… آه!
عشق تو عجیب مرا پیر کرده است

آیینه شکست...
راست گفت آیینه که منتظر نباش
او برای همیشه دیر کرده است

درانتظار کسی باش

که بی وقفه به یاد تو بیاورد

که تا چه اندازه برایش مهم هستی

و نگران توست

وچقدر خوشبت است که تو را در کنارش دارد

پسرکی از مادرش پرسید : مادر چرا گریه می کنی؟
مادر فرزندش را در آغوش گرفت و گفت : نمی دانم عزیزم ، نمی دانم
پسرک نزد پدرش رفت و گفت : بابا ، چرا مامان همیشه گریه می کند؟ او چه می خواهد؟
پدرش تنها دلیلی که به ذهنش می رسید ، این بود : همه ی زنها گریه می کنند ، بی هیچ دلیلی
پسرک متعجب شد ولی هنوز از اینکه زنها خیلی راحت به گریه می افتند، متعجب بود
یکبار در خواب دید که دارد با خدا صحبت می کند ، از خدا پرسید: خدایا چرا زنها این همه گریه می کنند؟
خدا جواب داد : من زن را به شکل ویژه ای آفریده ام . به شانه های او قدرتی داده ام تا بتواند سنگینی زمین را تحمل کند
به بدنش قدرتی داده ام تا بتواند درد زایمان را تحمل کند ، به دستانش قدرتی داده ام که
حتی اگر تمام کسانش دست از کار بکشند ، او به کار ادامه دهد
به او احساسی داده ام تا با تمام وجود به فرزندانش عشق بورزد ، حتی اگر او را هزاران بار اذیت کنند
به او قلبی داده ام تا همسرش را دوست بدارد ، از خطاهای او بگذرد و همواره در کنار او باشد و به او اشکی داده ام
تا هرهنگام که خواست ، فرو بریزد . این اشک را منحصرا برای او خلق کرده ام تا هرگاه نیاز داشت
بتواند از آن استفاده کند
زیبایی یک زن در لباسش ، مو ها ، یا اندامش نیست . زیبایی زن را باید در چشمانش جست و جو کرد

بیا تا قدر یکدیگر بدانیم
ندانستیم اگر، از سر بدانیم

بیا اولاد آدم را از این پس
همان اعضای یک پیکر بدانیم

نه اینکه دیگران را بدترین عضو
و خود را کاملاً جیگر بدانیم

نه اینکه خلق را در آفرینش
مس و خود را فقط گوهر بدانیم

چرا خود را قشنگ و دیگران را
شبیه خرس یا عنتر بدانیم ؟

چرا در بین کلّ خواستگاران
فقط خر پول را شوهر بدانیم

و اموال پدر زن را چرا از
صفات خوب یک همسر بدانیم

درست است اینکه خود را فیلسوف و
خلایق را تماماً خر بدانیم؟

چرا هر صحبتی را زرت و پرت و
کلام خویش را محشر بدانیم

چرا در هر هنر یا حرفه، خود را
وجودی کاملاً برتر بدانیم

بس است اینقدر هی فیس و افاده
بیا تا قدر یک دیگر بدانیم

آی آدما قدر همو بدونید...

بالهایی دارم از جنس خیال
با تنی خیس از مه ، به طواف ماه می روم .
آهنگ حروف نامت که از لبانم می گذرد
وسعت آسمان قلبم را می رقصاند و دستهایم را که هوایت می چرخانم ،
رها می شوم از سنگینی زمین .
آسمــــانی در من اتفاق می افتد
و فوج فوج ستاره ، تاریکی صورتم را می بوسد
و در اولین پگاه
چشمهایم شوق دیدنت را بر تارک آسمان نقاشی می کنند
و من دچار می شوم به عاشقی …!
انگار تمام ستارگان به تن نیلوفری ام می پیچند
خداگونه بزرگ می شوم
و چقدر مهربان می شود آسمان با من !
وه ! که شیرین است رویای به تصویر کشیدن دیدنت …
راستی هیچ میدانی فاصله نذر خاک تا اجابت آسمان ،
گاهی فقط یک قطره

اشک راه است و گاهی هم …
یک سفر زندگی !
ستاره حقانی

ﮔﻔﺘﻢ: ﺧﺪﺍﯾﺎ ﺍﺯ ﻫﻤﻪ ﺩﻟﮕﯿﺮﻡ ﮔﻔﺖ: ﺣﺘﯽ ﺍﺯ ﻣﻦ؟
ﮔﻔﺘﻢ: ﺧﺪﺍﯾﺎ ﺩﻟﻢ ﺭﺍ ﺭﺑﻮﺩﻧﺪ  ﮔﻔﺖ: ﭘﯿﺶ ﺍﺯ ﻣﻦ؟
ﮔﻔﺘﻢ: ﺧﺪﺍﯾﺎ ﭼﻘﺪﺭ ﺩﻭﺭﯼ   ﮔﻔﺖ: ﺗﻮ ﯾﺎ ﻣﻦ؟
ﮔﻔﺘﻢ: ﺧﺪﺍﯾﺎ ﺗﻨﻬﺎ ﺗﺮﯾﻨﻢ    ﮔﻔﺖ: ﭘﺲ ﻣﻦ؟
ﮔﻔﺘﻢ: ﺧﺪﺍﯾﺎ ﮐﻤﮏ ﺧﻮﺍﺳﺘﻢ  ﮔﻔﺖ: ﺍﺯ ﻏﯿﺮ ﻣﻦ؟
ﮔﻔﺘﻢ: ﺧﺪﺍﯾﺎ ﺩﻭﺳﺘﺖ ﺩﺍﺭﻡ   ﮔﻔﺖ: ﺑﯿﺶ ﺍﺯ ﻣﻦ؟
ﮔﻔﺘﻢ: ﺧﺪﺍﯾﺎ ﺍﯾﻨﻘﺪﺭ ﻧﮕﻮ ﻣﻦ ﮔﻔﺖ: ﻣﻦ ﺗﻮﺍﻡ ، ﺗﻮ ﻣﻦ . . .